و به كار تحقيق و تدريس و تربيت شاگرد پرداخت . رساله‌اى در « حقيقت وجود » نگاشته است . مرحوم آقاشيخ آقابزرگ تهرانى كه شرح حال وى را نگاشته ، مىگويد : نسخه‌اى از اين رساله نزد من است « 1 » 4 . ميرزا عباس شيرازى دارابى ، معروف به حكيم عباس . از اساتيد مسلّم فلسفه در استان فارس است . شاگرد حكيم سبزوارى بوده و قبلًا از او در ذيل نام حكيم سبزوارى ياد كرديم . علامهء تهرانى مىنويسد : در معقول و منقول بارع بود . اسفار را به خط خود نوشته و از خود بر آن حواشى زده است . دعاى كميل و قصيدهء معروف ميرفندرسكى را شرح كرده است . شيخ احمد شيرازى نجفى معروف به شانه ساز و ميرزا ابراهيم نيريزى ( كه هر دو از مدرسان حكمت در شيراز بوده‌اند ) از شاگردان او بوده‌اند « 2 » . علامهء تهرانى مىگويد تاريخ وفاتش را نمىدانم ، ولى فرصت الدولهء شيرازى در آثارالعجم وفات او را در سال 1300 نوشته است . قبرش در حافظيهء شيراز است . 5 . جهانگيرخان قشقايى . در بزرگى عشق تحصيل به سرش افتاد و دنبال علم را گرفت تا آنجا كه استاد مسلّم فلسفه در اصفهان گرديد . مرحوم خان علاوه بر مقام علمى و فلسفى ، در متانت و وقار و انضباط اخلاقى و تقوا نمونه بوده است . تا آخر عمر در همان لباس عادى اولى خود باقى بوده و فوق العاده مورد ارادت شاگردان و آشنايان بوده است . مرحوم خان شاگرد آقامحمدرضا قمشه‌اى بوده و احتمالًا در ابتداى تحصيل حوزه ، درس ميرزا عبد الجواد حكيم خراسانى مقيم اصفهان و ملا اسماعيل اصفهانى دربكوشكى را درك كرده است « 3 » . جهانگيرخان در سال 1243 در دهاقان اصفهان متولد شده و در سال 1328 در اصفهان درگذشته است و قبرش در تخت فولاد اصفهان معروف است . 6 . آخوند ملامحمد كاشى . مقيم اصفهان ، معاصر جهانگيرخان و شاگرد آقامحمدرضا قمشه‌اى بوده است . در مدرسهء صدر اصفهان مىزيسته و تا پايان عمر مانند جهانگيرخان - با تجرد بسر برد . مردى مرتاض بوده و حالات عجيبه از او ظاهر مىشده است . بسيارى از اكابر و از آن جمله مرجع بزرگ مرحوم آقاى حاج

--> ( 1 ) . نقباء البشر ، ص 845 . ( 2 ) . همان ، ص 983 . ( 3 ) . مقدمهء آقاى همايى بر شرح لنگرودى بر مشاعر ملاصدرا ، ص 11 .